Praznik rada i solidarnosti u Turska

Zakonski status i zarada

Zakon br. 2429 naziva 1. maj Emek ve Dayanışma Günü, odnosno Praznik rada i solidarnosti, i svrstava ga među opšte praznike. Zakon nalaže zatvaranje državnih kancelarija tokom tih praznika, uz izuzetke za ustanove čije službe moraju da nastave rad.[1]

Praznik ne znači da svaki zaposleni mora da dobije slobodan dan. Na radnim mestima obuhvaćenim Zakonom o radu, rad tokom državnog praznika uređuje se kolektivnim ili pojedinačnim ugovorima o radu; ako se tim ugovorima to ne uređuje, potrebna je saglasnost zaposlenog. Zaposleni koji ne rade primaju uobičajenu dnevnicu, a oni koji rade dobijaju dodatnu dnevnicu u skladu sa zakonom.[2]

Istorija oblikovana organizovanjem radnika

Prvi maj ima međunarodne radničke korene, ali mu istorija u Turskoj daje poseban značaj. U istorijskom pregledu koji je objavilo Ministarstvo rada i socijalnog osiguranja beleže se prvomajske proslave u İzmiru 1905. i Istanbulu 1910. godine, kao i velika okupljanja na istanbulskom trgu Taksim od 1970-ih.[3]

Ministarstvo beleži da je tokom okupljanja na Taksimu 1977. godine poginulo 34 ljudi. Vlada je 2008. godine odredila 1. maj kao Praznik rada i solidarnosti; izmenom zakona o državnim praznicima iz 2009. godine taj datum postao je zvanični praznik. Ministarstvo navodi da su masovne javne proslave obnovljene od 2010. godine.[3]

Način obeležavanja

Okupljanja sindikata i radnika zabeležena su kao obeležje Prvog maja u Turskoj. Ministarstvo opisuje ovaj dan kao dan jedinstva, solidarnosti i borbe radnika i beleži povratak masovnih proslava.[3]

Zatvaranje ustanova i praktični saveti

Državne kancelarije su zatvorene u skladu sa zakonom o praznicima, osim ustanova čije službe moraju da nastave rad. Na radnim mestima obuhvaćenim zakonom, rad zaposlenih zavisi od ugovora o radu ili njihove saglasnosti; primenjuju se pravila o zaradi tokom praznika.[1][2]

Posetioci treba da provere lokalna obaveštenja i raspored usluga pre planiranja.