Şili içinde Bağımsızlık Günü

Anlamı ve tarihi

18 Eylül 1810'da Santiago'da yapılan açık toplantı, Birinci Hükümet Cuntası'nın kurulmasıyla sonuçlandı. Üyeleri Kral VII. Fernando'ya bağlılık yemini etti; ancak Cunta'nın kuruluşu yerel yöneticilere ilk ölçüde özyönetim olanağı verdi ve Şili'nin bağımsızlık sürecinin başlangıcı sayılır.[2]

Şili'nin 1915 tarihli 2.977 sayılı Yasası, 18 Eylül'ü ulusal bağımsızlığı anan bir tatil olarak listeledi. Yasanın ilk metninde 19 Eylül de Kara ve Deniz Kuvvetleri'ni onurlandıran bir gün olarak yer alıyordu; bu metin, günümüzdeki tatil mevzuatının tamamını değil, tatilin yasal kökenlerini gösteren tarihsel bir belgedir.[1]

Sabit tarih ve eylül ayındaki diğer tatiller

Bağımsızlık Günü her yıl 18 Eylül'de kutlanır. Ayrı bir kurala göre 18 ve 19 Eylül salı ve çarşambaya denk geldiğinde 17 Eylül pazartesi, çarşamba ve perşembeye denk geldiğinde ise 20 Eylül cuma ek tatil olur. Başka bir kural, 18 ve 19 Eylül'ün cumartesi ve pazara denk geldiği durumda 17 Eylül cumayı ekler. Bu kurallar bir gün ekler; Bağımsızlık Günü'nü 18 Eylül'den başka bir tarihe almaz.[4][5]

Kutlamalar

Fiestas Patrias kutlamalarında müzik, şarkı ve dans için insanların bir araya geldiği geçici mekânlar olan fondas ve ramadas yer alır. Mendil ve ritmik ayak hareketleriyle yapılan cueca, kutlamaların geleneksel dansıdır; Chile Travel, kutlamalarda cumbia'nın da yaygın olduğunu belirtir.[3]

Kutlamalarla ilişkilendirilen yiyecekler arasında empanadas de pino, anticuchos ve pebre eşliğinde choripán bulunur. Bazı kutlamalarda chicha veya terremoto adı verilen içki de sunulur. Kamusal alanlarda ve kırsal bölgelerde yiyecek tezgâhları, el işi satıcıları, dans ve açık havada müzik yer alabilir.[3]

İş ve alışveriş

Bu tarih resmî tatildir. Şili'nin genel çalışma kuralları, çalışma düzenleri yasal olarak muaf olmayan işçilere resmî tatillerde dinlenme hakkı verir; pazar ve tatil günü dinlenme kuralından muaf olanlar çalışabilir.[6]

Perakende işçileri için 18 Eylül, restoranlar, eğlence mekânları, akaryakıt istasyonları ve bazı eczaneler gibi sıralanan istisnalara tabi, zorunlu ve vazgeçilemez bir tatildir. Kural, istisna kapsamındaki bazı işletmelerde çalışanlara aynı işveren yanında her iki yılda en az bir kez bu dinlenme hakkını verir. Bu düzenleme işçilerin dinlenmesini korur; tek başına bütün dükkânların kapanmasını gerektirmez ve çalışma saatleri değişebilir.[7]